Eerste dagen India!

Hallo allemaal,

Ik ben nu een dag of 4 in India! Het is warm, bijzonder en heel leuk. Een verslag van de eerste dagen hier en van wat we met het geld doen dat jullie hebben opgehaald! We zijn totaal uitgekomen op E 4.080,00 !!! Dat levert met de huidige koers RS 23.6640,00 op (RPS = roepies). 
Ik heb al heel veel foto's gemaakt, ik ga ze zo online proberen te zetten maar internet is hier niet al te snel :)... Dus even wachten nog...

Groeten!
Maartje

Maandag 12 juli zijn we (mijn vader, die de eerste 3 weken van mijn verblijf hier ook in India is, en ik dus) vertrokken van Dusseldorf: Dusseldorf - Dubai, Dubai - Hyderabad, Hyderabad - Vijayawada. Dat laaste was met de trein. 7 (!!!) uur. In totaal hebben we 2 dagen gereisd. We zijn 22.00 uur (lokale tijd) aangekomen in Tulip Garden.

We zijn opgehaald door Joseph (de driver van Tulip Garden, kent overal de weg en belangrijker: kan en durft te rijden in het idiote verkeer in India! Men rijdt links, daar begint het mee, maar verder is het, zoals overal in Azie, 1 grote bende! Motto: I have a claxon and I'm not afraid to use it!  En als ik hier wil rijden, moet jij maar zien dat je me ontwijkt :)). 

Tulip Garden is een tehuis met weeskindjes. Het ligt in het dorpje Buthamilipadu, een half uur hobbelen (in de auto) vanaf Vijayawada. Nu ik hier een paar dagen ben, wordt het steeds meer duidelijk dat Tulip Garden een centrale rol speelt in het dorpje; het kindertehuis zorgt voor werkgelegenheid en voor hulp aan mensen die dat nodig hebben (zo hebben we vandaag een bed gekocht voor een oude vrouw met vergroeide benen die altijd op de grond sliep). Een ander voorbeeld is groente en fruit dat iedere zaterdag door het kindertehuis beschikbaar wordt gesteld aan de mensen in het dorp. Tulip Garden heeft een tuin waarin van alles groeit. Men is op dit moment bezig met agrarische MBO school in Nederland om een schaduwkas te bouwen, zodat nog meer gewassen kunnen worden verbouwd. Tenslotte is er ook nog een boerderij met 2 koeien, wat geiten en kippen voor andere levensmiddelen. Het is mooi dat met het sponsorgeld dat binnenkomt niet alleen de kinderen profiteren maar eigenlijk een heel dorp wordt geholpen.

Joseph de driver had ook Yesubabu en Anusha mee genomen, 2 van de kinderen van Tulip Garden, van wie we grote bloemenkranzen omkregen. Iedereen was opgebleven om ons welkom te heten ('March' sister (dat ben ik dus) en Martin daddy... ze noemen iedereen 'brother, sister, mommy of daddy'), even wennen, maar heel lief.
Het valt meteen op dat de kindjes allemaal heel blij en vrolijk zijn, hoewel ze allemaal een heel verhaal hebben; geen ouders meer, op straat geleefd in de slums van Vijayawada en omstreken en ook nog eens besmet met HIV en daardoor regelmatig ziek... de kinderen zijn ook allemaal erg klein voor hun leeftijd. Maar Tulip Garden is een vrolijke bedoening!
Het lijkt wel een beetje 1 grote familie; alle kids helpen elkaar met haren doen, eten, huiswerk, alles. En er is niet 1 die het in zijn hoofd haalt de boel op stelten te zetten, daarvoor zijn ze te blij dat er voor ze wordt gezord denk ik... 

De plek hier is wel echt in the middle of 'nowhere'  in India voor je idee; overal waar je kijkt zie je rijstakkers, afgewisseld met hoge palmbomen en dorpjes.
Alles in de omgeving is, zoals je altijd hoort over India, echt heel vies. Iedereen gooit alles op straat... niemand doet moeite iets te onderhouden. De dorpjes bestaan uit een aantal stenen huisjes afgewisseld met heel veel 'hutten' van leem en palmbladeren. Leven is buiten, koken ook; op hout. Wat er wordt gemaakt wil je niet weten, al helemaal niet proberen (als je er tenminste niet nog een paar weken "plezier"  van wilt hebben). Men kookt op T.G. voor de kinderen natuurlijk gewoon goed en gezond, maar voor 'outsiders' te pittig, daarom wordt er speciaal voor ons, apart gekookt. Heel lekker... natuurlijk veel rijst en lekker fruit! Ik voel me soms wel een beetje opelaten door de extreme behulpzaamheid, eerder dienstbaarheid van de mensen hier. Wel heel lief en aardig natuurlijk, maar niet nodig.
 
Gisteren ben ik met Ammulu een stuk wezen fietsen door de omgeving van Tulip Garden (het kindertehuis met de HIV kindjes). Ammulu is het sponsorkind van mijn ouders, zij zit in Daddy's home (het andere kindertehuis met gezonde kinderen, een paar dorpen verderop). Ammulu gaat naar school waar de Tulip Garden kinderen naar school gaan. We hebben haar voor een nachtje mee genomen naar Tulip Garden, ze vindt het heel gezellig. Fietsen vindt ze heel leuk en ze kletst er vrolijk op los in het Engels (dat van Ammulu is goed te verstaan, maar sommige mensen spreken echt een Indisch soort Engels waardoor je soms pas na 6x vragen begrijpt wat er wordt bedoeld. Ik denk dat ik daar over een week of 5 wel aan gewend ben:)). We passeren een paar dorpjes, een rivier met ' brug', een stenen'bakkerij' (ze steken leem/klei uit, stapelen de blokken op met stro ertussen en steken het stro in de fik... de zon doet de rest). We komen allerlei mensen tegen en ook allerlei dieren (buffalo's, kuddes geiten, scharminkels van kippen, enz.). Op een gegeven moment begint een man tegen Ammulu te tetteren, wel vriendelijk, dat we toch echt moeten omkeren want: en hij wees naar een enorme grijze wolk achter ons. OEPS... ja ze hadden iets gezegd over een regenseizoen, maar ik had nog geen regen gezien sinds ik hier ben. Tot vanmiddag dus. Een hele grote plensbui en we waren pas halverwege! Heerlijk dat er eindelijk een koele wind te voelen was, het water dat valt is trouwens wel lauw-warm... We kwamen dus kletsnat weer aan... Het was dezelfde avond overigens weer net zo warm als voor de bui, maar goed.
 
Om het verhaal wat nog ingewikkelder te maken; Ammulu haar moeder en broer wonen in een lemen hutje in Korukollu waar het huisje af en toe volloopt met water (en alles wat daarin drijft in India, including...) omdat het regenseizoen is begonnen.
Verder heb ik vandaag op de school gekeken van Daddy's home en heb ik afgesproken om een aantal lessen te geven aan de groep van Ammulu en een aantal andere groepen. Het niveau van de boeken is best indrukwekkend! Zeker aangezien ze les krijgen in het Engels. En dat is hun derde taal! Ze leren verder Telegu en Hindi op school (talen die men in India spreekt). Dan zijn er nog alle vakken die wij ook hebben, ook van een flink niveau, zoals: mathematics, economy, sociology, geography, history, biology, physical science, etc.

De lessen zien er overigens wel iets anders uit dan bij ons... Er wordt veel opgedreund uit het boek en de kinderen dreunen af en toe mee op verzoek van de docent. Iedereen is stil als er iets wordt gezegd maar zeker niet iedereen let op.... wat dat laaste betreft dus geen verschil met Nederland :) 
 
Woensdag hebben we het geld gewisseld van de actie. We zijn totaal uitgekomen op E 4.080,00 !!! Dat levert met de huidige koers RS 23.6640,00 op (RPS = roepies). We hebben meteen wat geld uitgegeven toen we met Joseph (de driver) op stap waren.

Om te beginnen aan HIV remmers voor de kinderen, in een medicine-distributiecentrum in Vijayawada. Relatief dure medicijnen.
Verder hebben we gekocht: 
3 fietsen voor kinderen om van en naar school te kunnen fietsen vanaf Tulip Garden;
1 tricycle voor een man die geen benen meer heeft en daarom nergens naartoe kan om aan geld te komen. Deze fiets rijdt door met je armen de trappers te besturen. Daarmee kan hij in ieder geval ergens bedelen of afval verzamelen o.i.d. voor een paar roepies... Hij woont in een hut aan de weg van het dorp en hoort bij de 'rattenvangers' (hieronder).
Dan is er nog de riksja! Die hebben we gekocht voor het groepje 'rattenvangers' dat in Buthamilipadu (het dorp waar T.G. staat) in de rijstvelden werkt en net daarnaast woont. Ze vangen ratten in het rijstveld, en krijgen daar een armzalig salaris voor van de boeren van het veld. ('normaal' vangen in de natuur de slangen de ratten weg maar Indiers zijn als de dood voor slangen en daarom vangen ze die weg, waardoor ze met een rattenplaag zitten). Margreet (voorzitter van de stichting) heeft de ouders ertoe weten te bewegen dat zij hun kinderen naar school laten gaan (op kosten van SDWH). Alleen konden ze daar met geen mogelijkheid komen. Nu is er de riksja waar alle kinderen (het zijn er 10 in totaal!!!) in gaan, en 1, de grootste en sterkste, op de fiets. Zo gaan ze naar school...
Verder hebben we voor een paar roepies een hele tak met bananen gekocht (groene; dat zijn de lekkerste... er zijn ook gele, ietsje kleiner en wat minder lekker) voor de kinderen.
Daarnaast zullen we voor het schooltje in Buthamilipadu leitjes en krijtjes kopen omdat daar van alles ontbreekt. Het schooltje bestaat uit 5 leerjaren (groep 3 t/m 8 bij ons) maar er zitten in totaal 25 leerlingen op (het dorp bestaat uit 50 gezinnen en niet alle kinderen gaan naar school). Ze hebben dus maar 1 "lokaal", 2 leraren, 5 leerjaren. Het ziet er niet echt geweldig uit... We gaan het iets verbeteren. De kinderen van Tulip Garden gaan dus niet naar deze school; zij gaan met de schoolbus en in de toekomst met de fiets naar de Daddy's home school, een paar dorpen verderop. Het onderwijs is daar eigenlijk veel beter; in Buthamilipadu krijgen de kinderen geen Engels.

Deze uitgaven hebben we dus alleen nog maar gedaan in en om Tulip Garden. Er is nog veel meer geld waarmee we in Korukullu (een kindertehuis met gezonde kinderen een stuk verderop) de school gaan verbeteren. Ik ga zondag kort een kijkje nemen in Korukullu en afspreken wanneer ik daar in de komende wat langer kan blijven en lessen kan geven. We nemen dan ook Ammulu mee en we gaan bij haar moeder en broer langs. 

Nou tot zover maar even.
Groeten, fijne vakantie!

Maartje